Anneke Taal

Anneke is afgestudeerd als biomedische wetenschapper en heeft gedurende haar studie onderzoek gedaan in Indonesië en Burkina Faso. Momenteel is ze aan het werk bij de Leprastiching. 

Mijn interesse voor het helpen van kinderen in Indonesië is ontstaan nadat ik in 2013 op Java onderzoek heb gedaan naar de aanwezigheid van stigma bij kinderen met lepra. Wat je daar vaak ziet is dat door verkeerde opvattingen over de besmettelijkheid van de ziekte, deze kinderen gepest worden op school of apart moeten zitten in de klas. Het gevolg is dat ze vroegtijdig de school verlaten en door hun ouders te werk worden gesteld op straat of in de rijstvelden. Tijdens mijn onderzoek ben ik vaak bij deze kinderen thuis geweest om samen met hun vriendjes over lepra en pesten te praten en ze op spelenderwijs hun zelfvertrouwen terug te geven. Op deze manier probeerde ik ze weer te motiveren om naar school te gaan, zodat ze hun dromen als dokter of leraar weer waar konden maken. De lachende gezichten van de kinderen en de hoop om weer dromen na te jagen zijn mijn drijfveren om dit te blijven doen, nu ook met Stichting Terima Kasih vanuit Nederland. Met uw ondersteuning kunnen we de kansarme kinderen in Indonesië een mooie en liefdevolle toekomst geven en zo hun dromen uit te laten komen.’

 

Jolande Bos

JolandeJolande heeft jarenlange ervaring als docent in het Voortgezet Speciaal Onderwijs en werkt momenteel als Coördinator Onderwijs op een School voor Praktijkonderwijs. Daarnaast heeft ze veel vrijwilligerswerk  gedaan bij organisaties die opkomen voor kinderen en volwassenen voor wie de gewone dingen van het  leven niet zo vanzelfsprekend zijn.

‘In de zomer van 2009 hebben we een bezoek gebracht aan Mathanja die vrijwilligerswerk deed bij de  stichting YKPA in Bali. Dit hebben we gecombineerd met een vakantie op Bali. Opvallend was de schrijnende tegenstelling tussen de luxe waarin toeristen zich bevonden en de armoede waarin een  groot deel van de bevolking verkeerde. Op allerlei plekken kwamen we kleine kinderen tegen die geld  moesten verdienen. Diep onder de indruk waren we van het project dat door Putu gestart was.  Onderwijs geven op het strand aan bedelende kinderen om hen te leren lezen en schrijven. Aan kinderen die dat nodig hadden gaf ze ook onderdak en goede voeding. Naast deze basisbehoeften kregen ze de mogelijkheid om naar school te gaan. Ook in het huis werden allerlei (beroeps)vaardigheden aangeleerd, maar ze kregen ook dans- en schilderles. De kinderen krijgen veel mogelijkheden aangereikt om positieve ervaringen op te doen en zich te bekwamen in andere manieren om later in hun levensonderhoud te kunnen voorzien.

Omdat er structureel geld nodig is om dit belangrijke werk te continueren en zo mogelijk uit te breiden, hebben we besloten dat we in Nederland geld willen inzamelen om deze kinderen te helpen aan een menswaardige toekomst!’


Kria Djoyoadhiningrat

Kria is afgestudeerd als architect en al tijdens zijn studie sprak het sociale aspect die daar bij komt kijken hem aan. Hij heeft zijn eigen bedrijf opgericht, Studio Rosa, en heeft opdrachten in verschillende verre landen.

‘Als architect en sociaal ondernemer help ik, Kria Djoyoadhiningrat, om de wensen van stedelingen te laten uitkomen, door actief gebruik te maken van crowdsourcing en gebruikersparticipatie in ontwerp. Na mijn afstuderen aan de TU Delft en de Universidad de Buenos Aires in 2008 werkte ik in Curaçao, Brazilië, Senegal, Tanzania en Nederland. De tropische zone heeft mijn speciale interesse. Maar uiteindelijk wil ik bovenal wat doen voor Indonesie, het land waar mijn ouders vandaan komen. Ik geloof in verantwoordelijkheid en zelfstandigheid. Maar ik weet ook dat er altijd momenten zijn dat je er zelf niet meer uitkomt, dat je iemand nodig hebt. Ik geloof dat we op die manier als Stichting Terima Kasih een doorslaggevende rol kunnen spelen in het leven van de Indonesische kinderen van vandaag.’

 

Laura Rozema

Laura is 3e jaars bachelor student rechtsgeleerdheid.

‘Vanwege mijn Indische afkomst heb ik het altijd leuk gevonden om iets te betekenen voor de mensen die het in Indonesië niet zo makkelijk hebben. Zo heb ik 3 jaar terug vrijwilligerswerk gedaan in Ubud, Bali, via de Nederlandse stichting Sjakitarius die daar voor gehandicapte kinderen een school had opgericht. Kinderen met een handicap worden in Indonesië vaak in een achterkamertje apart gehouden van de rest van de wereld waardoor ze geen onderwijs krijgen. De stichting maakte dit wel mogelijk met als resultaat dat de kinderen een stuk vrolijker werden en sommigen zelfs een baan kregen! Met een beetje hulp kan je dus heel ver komen. Tijdens de minor die ik volg, Children’s rights and justice, leer ik ook hoe belangrijk een goede basis is voor kinderen. Met die kennis wil ik met Stichting Terima Kasih graag nog meer kinderen helpen en ze een betere toekomst bieden.’


 

Mathanja Blok (Oprichter en oud-bestuurslid)

Mathanja heeft Orthopedagogiek gestudeerd aan de Universiteit Utrecht en is afgestudeerd in de richting Jeugdzorg. Na haar studie heeft ze in Azië negen maanden vrijwilligerswerk gedaan en gereisd. Momenteel is ze werkzaam als orthopedagoog in haar eigen praktijk Prachtig Veerkrachtig.

Zoals ik al vertelde in bovenstaand verhaal, ben ik als vrijwilliger nauw betrokken geweest met Yayasan Kasih Peduli Anak op Bali. Ik heb een goede band opgebouwd met zowel de kinderen als de oprichtster en mogen meemaken hoe groot en effectief de inzet is om deze kansarme kinderen met hun schrijnende levensverhalen een toekomst te bieden. De capaciteiten zijn er, maar financiele hulp van buitenaf is essentieel om deze -en op den duur nog meer- kinderen de mogelijkheid te (blijven) bieden van educatie, zorg, goede voeding, onderdak en liefde. Ieder kind heeft recht op deze ogenschijnlijk vanzelfsprekende dingen en daar wil ik heel graag aan bijdragen. Na onderzoek naar de beste manier van steun, heb ik daarom besloten om een stichting op te richten en vond ik twee leuke, gemotiveerde medebestuurders. Ze zijn blij en dankbaar met elk beetje hulp en elk kind is er één. Ik hoop dat we samen met u, via YKPA, zoveel mogelijk kinderen een kansrijk, liefdevol leven kunnen bieden!’